De naam zegt het al: het SIC-je onderhield het contact tussen de dorpsgemeenschap en de militairen, dienstplichtig of vrijwillig, die uitgezonden waren naar Indonesië. Het eerste nummer noemt 27 jongens, het zouden er 31 worden.
In Limburg was het Katholiek Thuisfront actief, een organisatie die zich via de parochies bekommerde om het geestelijk en materieel welzijn van de militairen en hun families. Er werd gebeden en er werden pakjes en brieven gestuurd.
In de parochie Siebengewald was ook een lokaal Thuisfront comitee actief. Voorzitter was Karel Vink, van de Coöperatie, met "juf" Gré Mets als secretaresse en drijvende kracht. Gré Mets woonde toen in een noodwoning aan de Boterdijk, die zij de naam Belletable gegeven had. Waarschijnlijk geïnspireerd door de in Venlo geboren Henri Belletable, die èn militair èn zeer katholiek was, heel toepasselijk dus in dit verband (zie Wikipedia).
Beschermheer van het comitee was Hannes Weijs, consequent aangeduid als "de heer Weijs". Hij trad meestal op als woordvoerder, bijvoorbeeld als er een feestelijke thuiskomst georganiseerd werd. Bij terugkeer werd de familie voorbereid op een zoon die waarschijnlijk meer meegemaakt had dan hij wilde vertellen. De zoon werd er op gewezen dat er tijdens zijn afwezigheid ook thuis het nodige veranderd kon zijn.
Het Thuisfront Comitee Siebengewald heeft gedurende een periode van een jaar (juli 1949 - juni 1950) maandelijks een nieuwsbrief samengesteld die naar de dorpsgenoten in Indonesië gestuurd werd.
Meester Peeters was de hoofdredacteur van het S.I.C., terwijl Hein Clevers en C(h)ris Wilbers op reportage gingen om het dorps- en verenigingsleven vast te leggen. Beiden konden dit in bloemrijke bewoordingen. Het type-werk werd gedaan door douanier Gerard Rissenbeek, die op zijn werk kon beschikken over een typemachine.
In 1950 liep de militaire inzet ten einde en keerden de soldaten terug. Na het organiseren van een feestelijk "welkom thuis" voor elke terugkeerder werd het plaatselijke comitee opgeheven.
De 12 uitgaven geven een aardig beeld van het dorpsleven zo vlak na de oorlog. Het is niet verwonderlijk dat het type- en stencilwerk uit die tijd niet helemaal vlekkeloos is. Het is al mooi dat men het voor elkaar kreeg en dat het nog bewaard is ook.
